...توی گوش سالمم زمزمه کن

dina1991 — Thu, 27 Sep 2007 14:10:12 GMT

به نام خدا

با عرض سلام و شرمندگی از تاخیر بی اندازه خود.

خیلی دلم براتون تنگ شده بود وامیدوارم که فراموشم نکرده باشید

این طور که معلومه زیاد دووم نیاوردم، حتی یک سالمم نشد

ولی خوب ، شاید که دیر میام اما تعطیل نکردم و هستم و به دلیل مشکلات

بی حد و اندازه نمی تونم خیلی بیام .

و این افتخار وندارم که زیاد با شما باشم ، به هر حال ختم کلام اینکه

هستم و دوستون دارم و فراموشتون نمی کنم.

و پاییز را به همه پاییز دوستان تبریک می گم و یه شعر از مولوی تقدیم شما.

دوش چه خورده ای بتا؟راست بگو ! نهان مکن

چون خمشان بیگنه روی بر آسمان مکن

باده ی خاص خورده ای ، نقل خلاص خورده ای

بوی شراب میزند ، خربزه در دهان مکن

دوش شراب ریختی ، وز بر ما گریختی

بار دگر گرفتنت ، بار دگر چنان مکن

من همگی تو را ستم ، مست می وفا ستم

با تو چو تیر راستم ، تیر مرا کمان مکن

ناله مکن که نای من ناله کند برای تو

گرگ تویی ، شبان منم، خویش چو من شبان مکن

خصم نیم ، جفا مکن ، گبر نیم ، غزا مکن

بی گنهم ، سزا مکن ، رو ترش و گران مکن

تو بمنال ، تا که من ناله کنم برای تو

چون که نشان تو منم ، تو طلب نشان مکن

از تبریز ( شمس الدین) میرسدم چو ماه نو

چشم سوی چراغ کن ، سوی چراغدان مکن

روزی اقیانوس خواهم بود

dina1991 — Wed, 18 Jul 2007 08:21:18 GMT

من برکه ای حقیر و تنها در بیابانی گرم و سوزانم

پاره ی جدا افتاده ای از اقیانوس

اینجا تا چشم کار می کند تپه های خاکی است و توده های شنی

اینجا گلی ندارد جز خار و خس هایی که هرگاه بادی می آید

در تلّی از شن مدفون می شوند

گه گاه که رهگذران از این حوالی می گذرند

مشک هاشان را پر آب می کنم

تا در آن روز که گذارشان به اقیانوس افتد

جرعه ای از آن آب را به اقیانوس پاشند

اما بادهایی که حتی به خارهای بیابان رحم نمی کنند

هر روز....زوزه کشان.... ودر آرزوی نیستی.... مرا از خاک تیره پر می کنند

اما من سالهاست که زنده و زلال مانده ام .

و امیدم به رودهایی است که می گویند در آن دورترهاست

و مقصدشان اقیانوس....

روزی هم سفر آنان خواهم شد

وتنها جواب من به نیشخندهایی که بادهای وحشی بیابان

به حقارتم می زنند این است که من روزی اقیانوسی بوده ام

که من روزی اقیانوسی خواهم بود

مترسک

dina1991 — Sun, 17 Jun 2007 14:22:18 GMT

از مترسکی سوال کردم: آیا از تنها ماندن در این مزرعه بیزار نشده ای؟

پاسخم داد و گفت: در ترساندن دیگران برای من لذت بیاد ماندنی است

پس من از کار خود راضی هستم و هرگز از آن بیزار نمی شوم!

اندکی اندیشیدم وسپس گفتم: راست گفتی!من نیز چنین لذتی را تجربه کردم.

گفت: تو اشتباه می کنی زیرا کسی نمی تواند چنین لذتی را ببردمگر آنکه

درونش مانند من با کاه پر شده باشد!

سپس او را رها کردم در حالی که نمی دانستم آیا مرا می ستاید یا تحقیر می کند.

یک سال بعد مترسک٬ فیلسوف ودانا شد و چون دوباره از کنار او گذشتم دو کلاغ را

دیدم که سرگرم لانه ساختن زیر کلاه او بودند!

جبران خلیل جبران

سه مورچه

dina1991 — Thu, 17 May 2007 08:44:18 GMT

سه مورچه

سه مورچه روی بینی مردی که زیر آفتاب خوابیده بود٬گرد هم آمدند و هر یک از آنهابه

رسم قبیله ی خود ادای احترام کرد و سپس در همانجا ایستادند و سرگرم گفت و گو

شدند.

نخستین مورچه گفت:

زمین ناهمواری که اکنون روی آن ایستاده ایم لم یزرعترین زمینی ست که تا به حال

از آن گذشته ام. در طول روز به دنبال یافتن دانه ای از هر نوعی که باشد سپری کردم

اما موفق نشدم.

دومین مورچه گفت:

بارها مردم قبیله ی من درباره ی سرزمینی نرم و لم یزرع سخن گفتند و می پندارم

که ما اکنون در همان سرزمین هستیم.

سومین مورچه سر خود را بلند کرد و گفت:

دوستان! ما اکنون روی بینی مورچه ی بزرگ ایستاده ایم. این همان مورچه ی بسیار

توانا و قدرتمند است. بدنش آنقدر بزرگ است که نمی توانیم آن را ببینیم و سایه اش

آنقدر گسترده است که قادر نیستیم اندازه اش را بگیریم و صدایش آنقدر بلند است که

از شنیدن آن عاجزیم. این همان مورچه ای است که حضور لایتناهی اش در همه جا

هست!

دو مورچه ی دیگر به خاطر این سخن خندیدند اما در همان لحظه٬ مرد دستش را بلند

کرد و بینی خود را خاراند. سه مورچه زیر انگشتان او له شدند!!!

جبران خلیل جبران

کاش هیچ کدام ما این گونه نباشیم...

dina1991 — Fri, 04 May 2007 20:28:18 GMT

سلام

اتفاقاتی که تو چند وقت اخیر برام افتاده و آدم هایی که شناختم نوشته هایی

از کتاب کویر دکتر شریعتی رابه یاد من انداخته مطالبی که ۳۰/۴۰ سال پیش

نوشته شد اما هنوز بعد از این همه مدت مصداق هاشو توی جامعه می بینم

ومتاسفانه اینکه زیاد هم می بینم... کاش هیچ کدام ما این گونه نباشیم.

من٬ سطح اندیشه و فرهنگ را در جامعهء خودم دقیقآ می دانم و می دانم تا کجا است.

در اینجا٬ اکثریت٬ یا املند یا قرتی٬ وهر دو مقلد کور و سروته یک کرباس وهر دو در یک

سطح و هردو تنگ نظر و کوته اندیش و پست احساس و هردو٬ در جنین خفه و تاریک

تعصب مذهبی یا ضد مذهبی خویش٬ خون می خورند و یکی به آنچه نمی داند و

نمی شناسد مومن است و دیگری به آنچه نمی داند و نمی فهمد کافر وهر دو در آنچه

باور دارند ویا ندارند هم سطح٬ که آنان را کتاب جنات الخلود و طوفان البکاء سیر می کند

واینان را هر چه از«آنجا» برسد و هر چه«آنها» تعیین فرمایند.

این دو گروه متخاصم از همه جهت به هم شبیه اند. آنها قرآن می خوانند و کتاب دعا و

یک کلمه اش را نفهمیده لذت می برند وغرق توفیق می شوند و اینان هم سمفونی

موزار و بتهوون گوش می دهند و نمی فهمند و شعر نو می سرایند و می خوانند و

نمی فهمند و ترجمه های غلط و مسخ و عوضی سارتر و کامو و مارکس...را ترجمه

می کنند و می خوانند و نمی فهمند و ــ درست مثل همپالکی هاشان ــ فقط برای

ثوابش سمفونی استماع می کنند ومارکسیسم و اگزیستانسیالیسم تلاوت می نمایند٬

آنها برای ثواب اخروی و اینها برای ثواب دنیوی.

کاش هیچ کدام ما اینگونه نباشیم...

غزل

dina1991 — Thu, 19 Apr 2007 14:25:12 GMT

بیا تامونس هم یارهم غمخوار هم باشیم

انیس جان غم فرسوده ی بیمار هم باشیم

شب آید٬شمع هم گردیم و بهر یکدگرسوزیم

شود چون روز٬دست و پای هم درکارهم باشیم

دوای هم٬شفای هم٬برای هم٬فدای هم

دل هم٬جان هم٬جانان هم٬دلدار هم باشیم

به هم یک تن شویم ویکدل ویکرنگ ویک پیشه

سری در کارهم آریم٬دوش بار هم باشیم

جدایی را نباشد زْهره ای تا در میان باشد

به هم آریم سر٬بر گردهم پرگار هم باشیم

حیات یکدگر باشیم و بهر یکدگر میریم

گهی خندان زهم٬گه خسته و افگارهم باشیم

به وقت هوشیاری عقل کل گردیم بهر هم

چو وقت مستی آید٬ساغر سرشار هم باشیم

شویم از نغمه سازی عندلیب غمسرای هم

به رنگ و بوی یکدیگر شده٬گلزار هم باشیم

به جمعیت پناه آریم از باد پریشانی

اگرغفلت کند آهنگ ما٬هوشیار هم باشیم

برای دیده بانی خواب را بر یکدگر بندیم

زبهر پاسبانی٬دیده ی بیدار هم باشیم

جمال یکدگر گردیم و عیب یکدگر پوشیم

قبا و جبّه و پیراهن و دستار هم باشیم

غم هم شادی هم دین هم دنیای هم باشیم

بلای یکدگر را چاره و ناچار هم باشیم

بلا گردان هم گردیده٬ گرد یکدگر گردیم

شده قربان هم از جان منت دار هم باشیم

یکی گردیم در کردار و در گفتار و در رفتار

زبان و دست و پایک کرده٬خدمتکار هم باشیم

نمی بینم بجز تو همدمی ای فیض در عالم

بیاد مساز هم گنجینه ی اسرار هم باشیم

.فیض کاشانی.

پست نوروزی

dina1991 — Wed, 28 Mar 2007 09:07:18 GMT

به نام خدا

این اولین پست سال جدید است٬ پست نوروزی را در روز هشتم سال نو می نویسم

ــ روز آبان ــ .

دوازده روز اول سال را به دوازده ماه نسبت می دهند و روز سیزدهم آخرین روز عید

است و روز تکرارها و روز «طبیعت» ٬که طبیعت خود تکرار روزها و شب ها است و

عید می آید که در این تکرارهاروزی تازه (نوروز) بیاورد اما روز سیزدهم پایان

عید است و شروع دوباره تکرار شدن ها.

تبریک ها و مبارک بادها معمولا در روزهای اول و دوم گفته می شود و شاید عقلانی

نباشد در روز هشتم ــ روز آبان ــ عید را تبریک گفت ٬ اما من عید را تبریک می گویم

که من عقلم را در سال ۸۵ جا گذاشته ام.

آری... من می خواهم سال نو را بدون آنکه در اسارت این عقل ظاهر بین باشم سپری

کنم . که من از حماقت این عاقلان دلم گرفته است. این ها که در نوروز یک سال به سن

شناسنامه ای شان اضافه می کنند و چه با افتخار می گویند که یک سال بزرگتر شده ایم

و یک سال کامل تر شده ایم و یک سال عاقل تر...

بی خبر از آنکه در این یک سال این زمین بوده است که به دور خورشید گشته است

و یک سال به کمال مطلوب خود نزیدک تر شده است و ما تنها مسافران سفینه زمین

بوده ایم که مرکبمان یک سال بزرگتر شده است و ما سالهاست که هیچ تغییری

نکرده ایم و هنوز بر روی این زمین مانده ایم.

چه بسا انسان هایی باشند که ده ها سال بر روی زمین زندگی کرده اند و خود هنوز

طفلی خرد مانده اند.

بیایید در این سال جدید خورشیدی این عقل کور را دور ریزیم٬ سن شناسنامه هامان را

پاره کنیم و این بار خودمان به دور خورشید دلمان بگردیم.

dina1991 — Wed, 14 Mar 2007 05:13:18 GMT

در آستانه ي سال نو خورشيدي وبلاگ توي گوش سالمم زمزمه كن

به همراه جمع كثيري از دوستان به مقام محترم رهبري پيشنهاد مي كند

سال ۱۳۸۶ را سال كوروش كبير نام نهيم.

dina1991 — Mon, 12 Mar 2007 17:44:58 GMT

سلام ...ببخشيد كه پست اين دفعه خيلي طو لانيه

اما خواهش مي كنم حتمآ بخونيد چون خيلي دوستش دارم.

دور نماي عمر

طی شد این عمر٬تو دانی به چه سان

پوچ و بس تند چنان باد دمان

همه تقصیر من است این که خودم می دا نم

که نکردم فکری

که تأمل ننمودم ٬روزی

ساعتی یا آنی

که چه سان می گذرد عمر گران؟

"کودکی "رفت به بازی٬ به فراغت به نشاط

فارغ از نیک و بد و مرگ و حیاط

همه گفتند:کنون تا بچه است

بگذارید بخندد شادان

که پس از این دگرش فرصت خندیدن نیست

بایدش نالیدن

من نپرسیدم هیچ

که پس از این ز چه رو

نتوان خندیدن؟

هیچکس نیز نگفت:

زندگی چیست؟چرا می آییم؟

بعد از این چند صباح

به کجا باید رفت؟

با کدامین توشه ٬به سفر باید رفت؟

من نپرسیدم هیچ٬هیچکس نیز نگفت.

"نو جوانی"سپری گشت به بازی٬به فراغت٬ به نشاط

فارغ از نیک و بد و مرگ وحیاط

بعد ازآن باز نفهمیدم من

که چه سان عمر گذشت؟

لیک گفتند همه

که جوان است هنوز

بگذاریدجوانی بکند

بهره از عمر برد٬کامروایی بکند

بگذارید که خوش باشد و مست

بعد از آن باز ورا عمری هست

یک نفر بانگ بر آورد که:او

از هم اکنون باید فکر آینده کند

دیگری آوا داد:

که چو فردا بشود ٬فکرفردا بکند

سومی گفت:همانگونه که دیروزش رفت

بگذرد امروزش٬همچنین فردایش...

با همه این احوال

من نپرسیدم هیچ

که چه سان دی بگذشت؟

آن همه قدرت و نیروی عظیم

به چه ره مصرف گشت؟

نه تفکر٬نه تعمق و نه اندیشه دمی

عمر بگذشت به بی حاصلی و مسخرگی

چه"توانی"که ز کف دادم مفت

من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

قدرت عهد شباب

می توانست مرا تا به خدا پیش برد

لیک بیهوده تلف گشت جوانی...هيهات

آن کسانی که نمی دانستند

زندگی یعنی چه٬

رهنمایم بودند

عمرشان طی شده بیهوده و بی ارزش و کار

و مرا می گفتند که چو آنها باشم٬

که چو آنها دايم

فکر خوردن باشم٬

فکر کشتن باشم٬

فکر تأمین معاش

فکر ثروت باشم٬

فکر یک زندگی بی جنجال٬

فکر همسر باشم

کس مرا هیچ نگفت:

زندگی ثروت نیست

زندگی داشتن همسر نیست

زندگانی کردن٬ فکر خود بودن و غافل ز جهان بودن نیست

من نفهمیدم و کس نیز مرا هیچ نگفت

و صد افسوس که چون عمر گذشت٬

معنی اش فهمیدم

حال می پندارم هدف از زیستن این است رفیق

من شدم خلق که با عزمی جزم

پای از بند هوی ها گسلم

پای در راه حقایق بنهم

با دلی آسوده٬ فارغ از شهوت و آز و حسد و کینه و بخل

مملو از عشق و جوانمردی وعلم

در ره کشف حقایق کوشم

"زره جنگ"برای بد و ناحق پوشم

ره حق پویم و حق جویم و پس حق گویم

آنچه آموخته ام٬ بر دگران نیز نکو آموزم

شمع راه دگران و با شعله ی خویش

ره نمایم به همه٬ گرچه سر و پا سوزم

من شدم خلق که مثمر باشم نه چنین زاید و بی جوش و خروش

عمر بر باد و به حسرت خاموش

ای صد افسوس که چون عمر گذشت

معنی اش فهمیدم.

نظر يادتون نره...

که تو کی می آیی..!؟

dina1991 — Thu, 08 Mar 2007 16:23:18 GMT

سا لها پيش دل من كه به عشق ايمان داشت

تا كه آن نغمه ي جانبخش تو از دور شنيد

اندرين مزرع آفت زده ي شوم حيات

شاخ اميدي كاشت.

چشم به راه تو بودم كه تو كي مي آئي

بر سر شاخه ي سر سبز اميد دل من....

كه تو كي مي خوانی..!؟